Jako że chrząszcze te są wyraźnie kriofobowe (unikają chłodnych środowisk), przypuszcza się, że do migracji między kontynentami europejskim i amerykańskim doszło w czasie jednego z eoceńskich optimów termicznych.
Taksonomia i ewolucja Pierwszy gatunek tych chrząszczy opisał w 1864 roku Andrew D. Murray umieszczając go w taksonie odpowiadającym dzisiejszym Kateretidae. W 1878 roku John L. LeConte wprowadził rodzaj Smicrips, a w 1879 roku George H. Horn umieścił go we własnym plemieniu Smicripini. W wieku XIX i przez większą część wieku XX omawiane chrząszcze klasyfikowano często w łyszczynkowatych lub obumierkowatych, najczęściej w randze podrodziny. Rangę osobnej rodziny jako pierwsi nadali im Adam G. Böving i Frank C. Craighead w 1931 roku, ale i w późniejszych latach zdarzało się, że były one klasyfikowane z rangą niższą. Status osobnej rodziny miało one jednak w systemach najpowszechniej używanych, w tym Roya A. Crowsona z 1955 i 1967 roku, Johna F. Lawrence’a i Alfreda F. Newtona z 1995 roku czy Patrice’a Boucharda z 2011 roku.
Smicripidae pozostawały taksonem monotypowym do 2017 roku, kiedy to Aleksander Kirejczuk przeniósł jeden z wymarłych gatunków do nowego rodzaju.