W XVIII wieku konwent dominikanek w Bełzie był najliczniejszą placówką tego zakonu na terenach dawnej Rzeczypospolitej. W r. 1782 władze austriackie nakazały dominikankom konwersję na regułę zgromadzenia ss. urszulanek i otwarcia zakładu wychowawczego dla dziewcząt. Po długiej batalii prawnej, 30 z 35 zakonnic bełskim zgodziło się przyjąć regułę urszulanek, a cesarz ostatecznie pozwolił 5 dominikankom na pozostanie w Bełzie, pomimo tego, że w Galicji nie istniał już wówczas żadnej klasztor tego zakonu. W 1784 sprowadzono z Pragi do Bełza trzy urszulanki, przeznaczone na kierownicze stanowiska w klasztorze. Po faktycznej zmianie reguły na urszulańską z klasztoru w Bełzie odeszło 18 sióstr (dwie z nich zmarły jeszcze przed przybyciem sióstr z Czech), a w 1784 już tylko 5 zakonnic z pierwotnych dominikanek pozostawało w klasztorze jako urszulanki. Spadek liczebności konwentu spowodował decyzje władz o kasacie placówki. Trzy urszulanki zostały odesłane do Pragi, a byłe dominikanki otrzymały roczną pensję. Klasztor skasowano dekretem z 13 września 1784.