6 lutego 1945 zbiegł w rejonie Stargardu w czasie ewakuacji obozu Gross-Born i ukrywał się w Gdyni do chwili wyzwolenia miasta 1 kwietnia 1945.

Po wojnie pracował jako dziennikarz, początkowo zastępca kierownika Redakcji Polityczno-Informacyjnej Polskiego Radia (1945–1948) „Więź” (funkcje), 1989, nr 5, s. 163. . [dostęp 2025-04-10]., następnie w latach 1948–1975 jako kierownik Działu Zagranicznego „Expressu Wieczornego”. W 1955 współpracował z „Echem Krakowskim” jako specjalny wysłannik do Berlina ZachodniegoJuliusz Pollack: Śladem zeznań szpiega Dubielaka. W restauracji »Zur Reichspost« nie lubią nieznajomych gości, a biuro podróży »Globus« jest przedsiębiorstwem unikającym reklamy. „Echo Krakowskie”, nr 145, 19–20 czerwca 1955, s. 3. [dostęp 2025-04-12].. W latach 1950–1955 i 1964–1981 rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa PRL. W 1974 otrzymał nagrodę indywidualną RSW „Prasa-Książka-Ruch”Doroczne nagrody RSW „Prasa-Książka-Ruch”. „Trybuna Ludu”, nr 150, 30 maja 1974, s. 6.. Od 1 lutego 1977 na emeryturze. W 1987 konsultant filmu wojennego Wielki Wóz w reżyserii Marka Wortmana.. Był członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a także Koła Starszych Dziennikarzy przy Związku Emerytów i Rencistów (jeden z jego założycieli z ramienia SDP).