projektowano urządzenie tam mydlarni wojskowej.
W 1916 proboszcz przejściowo odzyskał budynek byłego klasztoru, w którym ulokował wikarego, służbę kościelną i kooperatywę parafialną. W 1920 rząd polski oficjalnie odebrał budynek byłego klasztoru. Spór między państwem a parafią o prawo własności do budynku trwał przez szereg lat. Brak właściciela powodował, że nie był on remontowany ani nawet w żaden sposób zabezpieczany. W 1932 część piętra runęła, baszty były odspojone od murów, nad częścią budynku brakowało dachu. W protokole wizytacji z 1936 odnotowano, że: „murowany dom poklasztorny, stylowy z basztami, dotychczas kościołowi nie zwrócony, prawie już bez dachu, czyniący bolesne i przygnębiające wrażenie”.
Pod koniec lat 30. XX wieku, w prasie pojawiły się dwa artykuły wołające - bezskutecznie - o pomoc dla niszczejącego zabytku; wyrażano nadzieję, że „odnośne czynniki zainteresują się powyższą sprawą i nie dopuszczą aby tak cenny zabytek architektury - chlubny pomnik polskości, który przetrwał już przeszło 300 lat, miał lec w gruzy w wolnej i niepodległej Rzeczypospolitej”.