Produkcję seryjną radaru wdrożono w Zakładach Mechanicznych w Uljanowsku.
Po wdrożeniu do eksploatacji systemu Buk armia ZSRR zażądała jego modernizacji pozwalającej na skuteczniejsze zwalczanie rakiet manewrujących i śmigłowców, zwiększenie prawdopodobieństwa zniszczenia celu, a także zapewnienia możliwości niszczenia operacyjno-taktycznych rakiet balistycznych. W radarze wprowadzono antenę fazową oraz zamontowano go na podwoziu GM-567M, jednolitym dla systemu Buk. Zmodernizowany radar dostosowano również do współpracy z systemem przeciwlotniczym 9K330 Tor. Od 1983 r. wszedł do służby.
Opis techniczny Pierwotnie wyposażenie stacji radarowej było zamontowane na zmodyfikowanym podwoziu samobieżnym „Obiekt 124” rodziny SU-100P. Po modyfikacji zamontowano je na podwoziu gąsienicowym GM-567M, całość waży 28,5 tony. Obrót anteny zapewnia system hydrauliczny, dubluje go system z napędem elektrycznym. Pełny obrót anteny zajmuje, w zależności od ustawień, od 4,5 do 18 sekund. W przypadku zawężenia przeszukiwanego sektora do 30° jego przeszukanie zajmuje od 2,5 do 4,5 s. Radar wykrywa cele powietrzne z odległości 110-120 km, poruszające się na niskim pułapie (ok. 30 metrów) z odległości 45 km. Trzyosobowa załoga zapewnia przejście radaru z pozycji marszowej do bojowej w 5 minut, a ze stanu czuwania do pracy bojowej w 20 sekund.