W kampanii wrześniowej pułk prowadził działania w ramach macierzystej Wileńskiej Brygady Kawalerii. 2 września zamykał kierunek Piotrków Trybunalski – Tomaszów Mazowiecki. W kolejnych dniach wycofywał sie przez Opoczno i Sulejów, by 9 września znaleźć się nad Wisłą w rejonie Maciejowic. Tu przeprawił się na środkach podręcznych i wpław na prawy brzeg Wisły, gdzie dowódca pułku zdołał zebrać niepełne dwa szwadrony. Około 17 września w rejonie Włodawy resztki pułku dołączyły do Mazowieckiej Brygady Kawalerii i w jej składzie walczyły pod Suchowolą. Wobec niemożności przebicia się na południe do granicy polsko-węgierskiej, 27 września pułk został rozwiązany.
Formowanie i zmiany organizacyjne Pod koniec listopada 1918, w ramach Samoobrony Wileńskiej powstał oddział konny rtm. Władysława Dąbrowskiego. Duży napływ uzbrojonych ochotników z końmi w ciągu kilku dni pozwolił przekształcić oddział w szwadron. 27 grudnia, w majątku Pośpieszka pod Wilnem, z oddziałów konnych Samoobrony Litwy i Białorusi, sformowany został 1 pułk Ułanów Wileńskich. Następnego dnia pułk przeniesiony został do garnizonu Wilno, do koszar na Antokolu. W czerwcu 1919 otrzymał numer i nazwę – 13 pułk Ułanów Wileńskich.