W 1774 za rządów opata Stanisława Kieszkowskiego, po pożarze drewnianych budynków, zakonnicy wznieśli własnym sumptem murowany kościół. Rok później konsekracji świątyni dokonał biskup sufragan wileński Feliks Towiański. Klasztor powstał zapewne nieco później, za opata Józefa Woyny-Orańskiego, którego staraniem powstała również polichromia wnętrza świątyni. Tekst inwentarza z r. 1818, widok Napoleona Ordy z r. 1873, a także liczne fotografie z pocz. w. XX i z okresu międzywojennego dają wyobrażenie o formach budowli kościelnej wzniesionej na planie krzyża, o prezbiterium dłuższym od korpusu i ramion transeptu, oraz równej wysokości nawy, korpusu i chóru. Na skrzyżowaniu nawy z transeptem znajdowała się wieżyczka na sygnaturkę, wejście do świątyni poprzedzała drewniana kruchta (niezachowana już w okresie międzywojennym) określona jako „w guście doryckim”. Wnętrze pokrywała iluzjonistyczna polichromia o formach klasycystycznych z elementami późnobarokowymi, wykonana przynajmniej kilka lat po konsekracji kościoła. Każdy z pięciu ołtarzy o murowanej mensie zdobił olejny obraz umieszczonym na tle malowanej iluzjonistycznie architektury. W ołtarzu gł. (św. Anny) znajdowała się kompozycja ukazująca scenę Nauczanie Matki Boskiej przez św. Annę.