W opróżnionym getcie pozostawiono około 80 osób, w tym członków Judenratu, policji żydowskiej oraz wyselekcjonowaną grupę młodych, zdrowych osób zdolnych do pracy. Mieli oni za zadanie porządkować teren i gromadzić różnego rodzaju przedmioty pozostałe po zamordowanych mieszkańcach. Nadzór nad tym procesem sprawował tarnowski gestapowiec, Wilhelm Rommelmann, regularnie wizytując miasto. Aby wydłużyć swoje życie, Żydzi często przekupywali Rommelmanna pieniędzmi i kosztownościami, ale przekonani byli o małym prawdopodobieństwie ocalenia, w związku z czym zaplanowali ucieczkę. Udało im się zakupić jakąś broń, na pewno jeden karabin, który wraz z innymi rzeczami zmagazynowali u zaufanych Polaków, m.in. u jednego z duchownych. Ostatecznie planowana na wiosnę 1943 ucieczka nie doszła do skutku w wyniku donosu. 22 grudnia 1942 Rommelmann z innymi gestapowcami zebrali Żydów w siedzibie Judenratu, a potem odprowadzili czwórkami na miejsce egzekucji (pomiędzy synagogą, a mykwą), gdzie uprzednio wykopano dół, do którego wrzucono ciała. Rommelmann osobiście zamordował co najmniej pięćdziesiąt osób. Jako pierwszego rozstrzelano komendanta Ordnungsdienstu, Apela, a na końcu kilku mężczyzn grzebiących zwłoki. Przeżyło jeszcze dziesięciu innych Żydów, których zabito na cmentarzu żydowskim w Brzesku.