Jesienią 1934 wyjechał do pracy misyjnej do Estonii, gdzie dołączył do działającej od trzech lat placówki kapucynów krakowskich. Pracował początkowo w Tartu i Parnawie, zmagając się z niechętną postawą z jednej strony misjonarzy niemieckich, z drugiej – władz estońskich. Po utworzeniu pięciu nowych parafii katolickich został w 1935 proboszczem w Petseri. Był jedynym polskich duchownym na południu Estonii, w związku z czym sprawował opiekę duszpasterską nad grupami Polaków w miastach Valga i Tartu (łącznie około 250 osób), a także polskimi robotnikami czasowymi. Obok pracy duszpasterskiej zajmował się działalnością patriotyczną, kolportował polską prasę ("Mały Dziennik"), organizował obchody polskich świąt narodowych, także po wybuchu II wojny światowej.
Doświadczenia ze swojej pracy misyjnej opisywał na łamach prasy zakonnej (m.in. artykuły Pole pracy we "Wzlocie Serafickim", 1936, nr 5; W siedzibie Robinsona, tamże, 1936, nr 7/8; Misje polskich kapucynów w Estonii w czasopiśmie "Pokój i Dobro", 1937, nr 9). W ostatnich latach życia chorował na cukrzycę; zmarł w styczniu 1945 i został pochowany na cmentarzu katolickim w Tallinnie.
Bibliografia Czesław Brzoza, Łucjan Ruszała, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXIII wyd.1991
Kategoria:Polscy prezbiterzy kapucyńscy Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1945