Po zakończeniu wojny powrócił do rodzinnej wsi, podjął naukę w średniej szkole zawodowej. Pracował jako robotnik w fabryce maszyn Kindta w Radomiu i jako inspektor pracy w Odlewniach Radomskich. W 1950 ukończył kurs w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, a w 1970 zaocznie socjologię w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. Odbył też kurs w departamencie kadr Ministerstwa Obrony Narodowej (1974). Od 1950 zatrudniony w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Radomiu jako inspektor pracy, kierownik wydziału i zastępca przewodniczącego Prezydium MRN. Później pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kozienicach, przekształcone następnie w fotel naczelnika powiatu koziecnickiego. Od lipca 1975 do 1987 zajmował stanowisko wicewojewody radomskiego. Podczas protestów radomskiego czerwca 1976 uczestniczył w rozmowach z robotnikami. Należał do zespołu nadzorującego radomski odcinek podróży apostolskiej Jana Pawła II do Polski w 1987. W 1989 ubiegał się o mandat posła z puli PZPR w okręgu nr 81, zajmując ostatnie miejsce wśród kandydatów tej partii.