Główka kulista do prawie kulistej, o średnicy 250–400 µm w eksykatach, w świeżych okazach do 1 mm. Cechy mikroskopowe Strzępki trzonu o średnicy 4–5(–6) µm, cienkościenne lub o ścianach średniej grubości, przeważnie równoległe, rozgałęzione i z okazjonalnymi anastomozami, przechodzące do główki i tam obficie rozgałęzione, cienkościenne. Płodne strzępki kończą się w probazydiach, hymenium pogrubiające się przez boczną lub obustronną proliferację. Probazydia wąsko maczugowate, 4-komórkowe. Dojrzałe podstawki o długości 60–100 µm, walcowate u góry, o średnicy 6–8 µm, zwężające się do 2–3 µm u nasady, komórka szczytowa z zarodnikiem wierzchołkowym, zarodniki trzech dolnych komórek jednostronne, w pobliżu wierzchołków komórek. Hyfidy 40–200 × 3–6 µm, powstają ze strzępek generatywnych w subhymenium, cienkościenne, często falisto wygięte, zwężające się stopniowo ku wierzchołkowi, wystające do 100 µm poza podstawki.
Występowanie i siedlisko Grzyb saprotroficzny. Podano jego stanowiska w Szkocji i w Polsce na gnijących ziemniakach, łętach ziemniaczanych i w glebie. W Polsce notowany tylko dwa razy: w 1889 r. we Wrocławiu (J. Schröter) i w 1979 r. (W. Wojewoda). Uznany za gatunek wymarły.
Przypisy
Kategoria:Atractiellomycetes Kategoria:Mykobiota Polski