Po niewielkich korektach na teren obozu przeznaczono kwartał ulic Brzezińskiej (obecnie Wojska Polskiego), Towiańskiego (obecnie Obrońców Westerplatte), Sikawskiej (obecnie Starosikawskiej) i Głowackiego. Była to południowo wschodnia część łódzkiego getta.
16 października 1941 roku administracja getta przystąpiła do ewakuacji ludności zamieszkującej obszar przeznaczony na teren obozu, rozpoczęto także stawianie płotu z drutem kolczastym wokół terenu obozu. Wzdłuż ulic Towiańskiej i Sikawskiej, graniczących z gettem, wykopano także rowy, które planowano być może wypełnić wodą. Prawdopodobnie pełniły jednak funkcję zabezpieczenia przed wszami. Część rowów zasypano miesiąc później na polecenie Zarządu Getta. Jedyna brama znajdowała się w bramie kamienicy przy ulicy Brzezińskiej 88. Okna budynków znajdujących się na granicy obozu zostały zabite deskami.
W ciągu ulicy Brzezińskiej zbudowano także płot oddzielający od getta przechodzącą w tym miejscu linię tramwajową. Obszar obozu cygańskiego wyniósł ostatecznie 1,9 hektara. Na terenie obozu brakowało infrastruktury, w tym kuchni, łaźni, latryn czy izby chorych.