Efektem prac miała być przede wszystkim lokomotywa elektryczna do ruchu pasażerskiego w warunkach wysokich prędkości, jednakże zaawansowane prace konstruktorskie oraz skromny budżet nie pozwoliły na wprowadzenie rozruchu tyrystorowego w dopiero co zaprojektowanej lokomotywie serii EP09.
Wykorzystując środki rządowe przeznaczone na rozwój techniki, Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Pojazdów Szynowych w Poznaniu współpracując z warszawskim Instytutem Elektrotechniki zaprojektował w 1988 ergonomiczną, elektryczną lokomotywę manewrową typu 405E. W połowie tego samego roku Polskie Koleje Państwowe wydzierżawiły od ČSD podobną technicznie lokomotywę serii E 458.1, również wyposażoną w rozruch impulsowy. Po testach, PKP zdecydowało się na zamówienie pilotażowej serii lokomotyw przygotowanych według projektu OBRPS. W 1990 Zakłady im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu wyprodukowały cztery prototypowe egzemplarze, oznaczone w PKP jako EM10. W dwóch zastosowano układ przekształtnikowy produkcji rodzimej (typ 405E), zaś w dwóch pozostałych – czeski (typ 405Ea).