Łapski, [w:] Rocznik Białostocki, 12, 1974, s. 444–447.. Gród w Surażu został ufortyfikowany fosą, wałem i palisadą, a od Jaćwieży Suraż odgradzały od północy szerokie bagna doliny Biebrzy. Po zniszczeniu w końcu XI wieku gród został odbudowany na początku XII wieku z inicjatywy polskiego króla Bolesława Śmiałego i księcia Władysława Hermana jako jeden z elementów umacniania północno-wschodniej granicy Polski. .
Od połowy XIII wieku gród był obiektem ataków Prusów, Jaćwingów i Rusinów, czego efektem było jego zniszczenie, oderwanie od Polski i przyłączenie do Księstwa halicko-wołyńskiego, jednak około 1275 roku mógł go opanować litewski książę Trojden. Po śmierci Bolesława Jerzego Trojdenowicza w 1340 roku Suraż najprawdopodobniej powrócił w skład Mazowsza po przyłączeniu go do swojego księstwa przez Siemowita III Trojdenowicza.
Suraż po raz pierwszy został wzmiankowany w 1379 roku, gdy podpisano w Trokach rozejm między Krzyżakami i książętami Jagiełłą (późniejszym królem Polski) i Kiejstutem i jest to także pierwsza pewna data, która potwierdza włączenie Suraża w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego. Rozejm był następstwem odbytej tego roku wielkiej rejzy krzyżackiej na ziemię drohicką i miał zabezpieczyć strony na 10 lat od wzajemnych ataków. Wśród grodów wymienionych w dokumencie wymieniono m.in.