Następnie przyjęto go do konwiktu arcybiskupiego (Erzbischöfliches Gymnasialkonvikt) we Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie w latach 1909–1913 odbywał studia teologiczne. Do seminarium duchownego wstąpił w St. Peter i 2 lipca 1913 przyjął święcenia kapłańskie. Posługę kapłańską pełnił w różnych miejscowościach na terenie Badenii: 1913-1917 jako wikariusz w Neustadt w Schwarzwaldzie i przy kościele św. Urbana we fryburskiej dzielnicy , w 1917 r. jako kapelan w ośrodku dla osób niepełnosprawnych Josefshaus w Herten (dzielnicy Rheinfelden), 1917-1925 ponownie jako wikariusz w kościele św. Bernarda w Karlsruhe.
Okres szensztacki Pod koniec lat 20. XX wieku przystąpił do szerzącego się w kręgach duchownych i nauczycielskich nowego prądu apostolskiego, nazwanego później Ruchem Szensztackim, i włączył się w jego działalność. Po raz pierwszy wziął udział w rekolekcjach (Exerzitien) w Schönstatt w 1928 r. Od 1931 r. apostołował „z pełnym poświęcenia zapałem” nie tylko w parafii św. Urbana w Mörsch (dzielnicy Rheinstetten), gdzie był księdzem w latach 1925–1940, ale i w odległych parafiach poza diecezjalnymi granicami. Powszechnie, także w archidiecezji fryburskiej, znane było jego zaangażowanie w organizowaniu tygodni eucharystycznych i wygłaszaniu płomiennych kazań.