Od 1935 przewodniczyła Kołu Absolwentek Szkoły Pielęgniarstwa PCK i została członkiem Zarządu Głównego Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych. W 1936 przez krótki okres pełniła obowiązki dyrektorki Szkoły Pielęgniarstwa PCK.
II wojna światowa Wraz z wybuchem II wojny światowej została zmobilizowana i została przełożoną pielęgniarek pociągu sanitarnego Armii „Poznań”. Po rozbiciu pociągu pod Żninem 20 września 1939, wróciła do Poznania. Następnie została wysiedlona przez władze okupacyjne do Warszawy, gdzie pracowała w Domu Małych Dzieci im. Gabriela Piotra Baudouina i prowadziła Kursy dla Piastunek. W trakcie powstania warszawskiego została wraz z placówką ewakuowana przez Niemców do Milanówka, a w listopadzie 1944 do Kowańca. W grudniu 1944 kursy rozwiązano, a Stancel zamieszkała w Zakopanem.
Działalność po II wojnie światowej Stancel wróciła do Poznania w maju 1945, gdzie do sierpnia 1946 prowadziła kursy dla sióstr pogotowia sanitarnego w Referacie Sanitarnym Zarządu Okręgowego PCK. Następnie została kierowniczką reaktywowanej Szkoły Pielęgniarstwa PCK. W listopadzie 1946 została skierowana do Łodzi, gdzie podjęła się organizacji dwuletniej Szkoły Pielęgniarstwa.