W 1932 wyjechał z żoną do Angoli, gdzie przygotowywał plany zakładania plantacji kawy i ryżu. Równocześnie studiował tropikalne rolnictwo. Na polecenie Ligi Morskiej i Kolonialnej w 1934 wyjechał do Liberii, gdzie z grupą kolonistów karczował dziewiczą puszczę i zakładał plantacje kawy i koli. Po zachorowaniu na czarną febrę musiał wyjechać z Afryki. W latach 1936–1939 jako dyrektor Izby Przemysłowo-Handlowej Polsko-Brazylijskiej przebywał w Rio de Janeiro. W 1939 wrócił z rodziną do kraju.
Po wybuchu II wojny światowej działał w wywiadzie ZWZ-AK, współpracując z ppłk. Marianem Drobikiem, który pełnił funkcję szefa wywiadu KG ZWZ-AK, a po jego aresztowaniu z Kazimierzem Irankiem-Osmeckim.
Kierował Biurem Studiów Gospodarczych „Arka”, które interpretowało dla Londynu dane z gospodarki niemieckiej zebrane przez polski wywiad, przygotowując raporty o stanie niemieckiej gospodarki. Pracował również przy rozpracowywaniu niemieckiej broni rakietowej V-2, ale we wrześniu 1942 został aresztowany. Początkowo osadzono go na Pawiaku, a potem wysłano do Oświęcimia, gdzie pod nr 121390 przebywał do 4 marca 1944.