We wrześniu 1939 wykonywała obowiązki pielęgniarki w Szpitalu Wojskowym w Łodzi. Z grupą ewakuowanych rannych dotarła spod Zgierza do Lublina, których umieściła w Szpitalu Bobolanum. Sama dotarła aż do Glinian w b. woj. Tarnopolskim, skąd została przez Rosjan wysłana do szpitala Acz nr 713 znajdującego się w Tarnopolu. Pracowała w nim jako pielęgniarka od 30 września 1939 do stycznia 1940, kiedy to została przeniesiona do II Klinicznego Szpitala im. Łostoczkina w Odessie. Do lipca 1941 pracowała w nim jako pielęgniarka na Oddziale Chirurgicznym. Jednocześnie ukończyła kurs starszych sióstr. Później została skierowana na stanowisko starszej instruktorki sanitarnej do 30 ekspedycyjnego pułku 9 Armii w Besarabii, a od listopada 1941 do kwietnia 1942 do 201 pułku strzeleckiego 39 Armii w Donbasie, a następnie w Stalingradzie. Została tam ciężko ranna od pocisku artyleryjskiego i ewakuowano ją za Wołgę, przez blisko pięć miesięcy leczyła się w szpitalu Marynarki Wojennej w Baku, następnie w Tbilisi. Od kwietnia 1942 do listopada 1943 wykonywała obowiązki felczera 490 pułku lotniczego, a do kwietnia 1944 starszej siostry operacyjnej w 14 Szpitalu Ewakuacyjnym 4 Frontu Ukraińskiego. 5 maja 1944 przeniesiono ją w stopniu chorążego do Armii Berlinga, gdzie 20 maja 1944 złożyła przysięgę wojskową.