Jeszcze podczas służby wojskowej, stacjonując w rejonie zatoki San Francisco, wygrał konkurs wokalny, co w 1956 zaowocowało jego występem w ogólnokrajowym programie telewizyjnym „The Ed Sullivan Show”. Po zwolnieniu z wojska założył w 1959 trio, z którym akompaniował wokaliście Gene’owi McDanielsowi w klubie Purple Onion w San Francisco. Zrezygnował wtedy z zaproszenia „Cannonballa” Adderleya do gry w jego kwintecie. Wyruszył natomiast z McDanielsem w trasę koncertową, po zakończeniu której zamieszkał w Los Angeles. Pracując w klubach jazzowych, podpisał kontrakt z wytwórnią Pacific Jazz. W 1960 nagrał swoje dwa pierwsze albumy – debiutancki Les McCann Ltd. Plays the Truth oraz Les McCann Ltd. Plays the Shout, które zyskały popularność. Jego inspirowana stylami soul i funky pianistyka wywarła wpływ na młodych muzyków, została zauważona przez wielu starszych wykonawców, ale przede wszystkim była dobrze przyjmowana przez publiczność na koncertach. W latach 1960–1967 nagrał kilkanaście albumów dla Pacific Jazz, niekiedy zapraszając do współpracy znanych instrumentalistów takich jak saksofoniści Stanley Turrentine i Teddy Edwards, oraz trębacz Blue Mitchell. Od połowy ww. dziesięciolecia zaczął regularnie śpiewać, czyniąc wokalistykę równie ważnym elementem swojego muzycznego emploi jak grę na instrumentach klawiszowych.