trębacz Buck Clayton, saksofonista Paul Quinichette i perkusista Gus Johnson.
W 1961 powrócił do Hermana i sprawił, że podczas jego pobytu orkiestra odnotowała renesans artystyczny i komercyjny. Pełnił wówczas funkcje: głównego aranżera, „road managera” oraz łowcy talentów. W 1966 odszedł z big-bandu Hermana, żeby znów pracować na własną rękę. Aranżował repertuar dla m.in. Anity O’Day i Carmen McRae. Współpracował z zespołami Earla Hinesa, Louiego Bellsona i Billa Berry’ego, oraz ponownie wspierał Hermana. Okazjonalnie, w zastępstwie bandliderów prowadził orkiestry Basiego i Stana Kentona.
W 1971 przeprowadził się do Los Angeles. Cztery lata później podjął współpracę z perkusistą Frankiem Cappem. W 1975 założył z nim big-band The Capp-Pierce Juggernaut, którego skład tworzyli najlepsi muzycy studyjni w Los Angeles. Orkiestra nagrała kilka płyt dla wytwórni Concord Jazz, m.in. z gościnnym udziałem takich gwiazd wokalistyki jazzowej, jak Joe Williams i Ernestine Anderson. Prowadził ją z przerwami aż do śmierci.
W 1977 pojawił się w epizodzie w filmie fabularnym Martina Scorsese New York, New York. Natomiast w 1980 odbył europejskie tournée jako członek formacji The Countsmen. Stale współpracował z wytwórnią Concord, nagrywając jako sideman m.in.