W sierpniu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska w Szkole Podchorążych Inżynierii i oddany do dyspozycji szefa Saperów MSWojsk. W czerwcu 1930 został oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, a z dniem 30 kwietnia 1931 przeniesiony w stan spoczynku.

W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kołomyja I. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. W Kołomyi pełnił funkcję kierownika zarządu miasta. Później przeniósł się do Warszawy na ul. Sandomierską 14 m. 22.

W 1939 został zmobilizowany do Centralnej Szkoły Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza w twierdzy Osowiec i wyznaczony na stanowisko dowódcy grupy fortyfikacyjnej nr 35. Prawdopodobnie został ranny.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 2242).

Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Maria Fleminger.