W 1802, za okupacji napoleońskiej, istniejącą od ponad tysiąca lat kapitułę zsekularuyzowano, a świątynia przeszła w ręce rzymskokatolickiej parafii. W 1815 roku planowano rozebrać lektorium, lecz zapobiegł temu architekt i malarz Karl Friedrich Schinkel. W 1849 założono stowarzyszenie budowy katedry. W latach 1857–1868 zachodnia część świątyni została wyremontowana przez architekta , wraz z końcem prac stowarzyszenie rozwiązano. W 1933 roku znaleziono grobowiec, w którym prawdopodobnie złożone były szczątki św. Wiktora, a w 1936 kard. Clemens August Graf von Galen poświęcił znajdującą się wokół niego kryptę. 13 maja 1936 papież Pius XI wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej.
Podczas nalotów z 10 i 21 lutego 1945 świątynia została zniszczona, a śmierć pod gruzami świątyni poniósł radca budowlany katedry. W latach 1947-1966 trwały prace rekonstrukcyjne. W 1966 kruchtę rozbudowano na cześć męczenników z czasów III Rzeszy.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, pięcionawowa, o układzie bazylikowym. Przykrywają ją sklepienia krzyżowe i gwiaździste, okna dekorują maswerki. Dwie wieże mają wysokość 74 i 72 m. Nawa główna jest oddzielona od prezbiterium za pomocą lektorium. Wewnątrz zachowała się romańska empora zachodnia.