Wczesne wersje Ethernetu Xerox Ethernet – oryginalna implementacja firmy Xerox używająca ramek formatu 1 i 2. 10BASE5 zwana też z ang. albo „gruby koncentryk” – standard z 1980 roku IEEE 802.3 używający grubego (12 mm) kabla koncentrycznego o impedancji falowej 50 Ω i żółtym kolorze (ten kabel – nazywany Yellow Ethernet Cable – produkowano specjalnie do tej sieci). Umożliwiał budowę segmentów o długości do 500 m. Obecnie już nie stosowany, ale czasami można spotkać jeszcze pracujące instalacje. Pracował z szybkością 10 Mb/s. 10BROAD36 – przestarzały, pracował na 75 Ω kablu TV. 1BASE5 – przestarzały, pracował z szybkością 1 Mb/s. StarLAN 1 – pierwsza implementacja kabla typu skrętka.
Wersje 10 Mb/s 10BASE2 zwany też z ang. , lub „cienki koncentryk” – używa kabla koncentrycznego RG-58 o impedancji 50 Ω i średnicy prawie 6 mm. Kabel musi biec pomiędzy wszystkimi kartami sieciowymi wpiętymi do sieci. Karty podłącza się za pomocą tak zwamego „trójnika”, do którego podpina się także kabel za pomocą złącz BNC. Na obu końcach kabla montowany jest rezystor (tak zwany terminator) o rezystancji 50 Ω. Maksymalna długość segmentu wynosiła 185 m, chociaż rozwiązania niektórych firm na przykład 3Com dopuszczały 300 m. Przez wiele lat była to dominująca forma sieci Ethernet.