Zygmunt Przyjemski herbu Rawicz (ur. ? – zm. 3 czerwca 1652 pod Batohem) – szlachcic z Wielkopolski, wojskowy, pisarz polny koronny i generał artylerii koronnej w latach 1650–1652.
W młodości walczył w wojnie trzydziestoletniej po stronie szwedzkiej, przypisuje mu się również służbę w armii francuskiej, jak i cesarskiej. Studiował w Orleanie, a po powrocie do Rzeczpospolitej był zaangażowany w werbunek żołnierzy dla Ludwika XIV. Od 1648 roku walczył przeciw powstańcom Bohdana Chmielnickiego. Trudno jednoznacznie określić, gdzie walczył, bowiem historycy często mylili go z jego bratem Krzysztofem, gdyż w źródłach obaj występowali najczęściej tylko pod nazwiskiem.
Przypisuje mu się udział w obronie Zbaraża lub bitwie pod Zborowem, być może jednak nie uczestniczył w żadnym z tych starć. Odegrał za to ważną rolę w kampanii 1651 roku, szczególnie zaś w trzecim dniu bitwy pod Beresteczkiem. Umiejętnie kierował wówczas artylerią i wydatnie przyczynił się do zwycięstwa armii koronnej. Jako generał artylerii wprowadził do użytku nowy, lżejszy rodzaj działa regimentowego.
Walczył w bitwie pod Batohem, dostał się do niewoli i zginął w rzezi polskich jeńców.