W trakcie wojny nastąpiła wyraźna zmiana w tradycyjnie niechętnym nastawieniu narodowców w stosunku do mniejszości żydowskiej. Przestali oni uznawać Żydów za grupę narodowościową, którą należy zwalczać, czego najbardziej widocznym efektem było ograniczenie wrogości i dotychczasowych wystąpień propagandowych w prasie. Brutalna rzeczywistość okupacyjna sprawiła, że niemieckie postępowanie wobec Żydów o charakterze rasistowskim było często krytykowane i zwalczane. Zwłaszcza polityka ludobójstwa była uważana za wyjątkowo obrzydliwą. Było to w dużym stopniu wynikiem przyjęcia nauki społecznej z nauką Kościoła. Z drugiej strony akcenty antysemickie czy antyżydowskie w pismach związanych z Grupą „Szańca” pojawiały się przez cały okres okupacji.
Czołowi przedstawiciele Kazimierz Gluziński Jerzy Olgierd Iłłakowicz Otmar Wawrzkowicz Władysław Marcinkowski Tadeusz Salski
Przypisy
Bibliografia Zbigniew S. Siemaszko, Narodowe Siły Zbrojne, Londyn 1982 Wojciech Muszyński, W walce o Wielką Polskę. Propaganda zaplecza politycznego NSZ 1939–1945, Warszawa 2000 Krzysztof Komorowski, Polityka i walka.