Pracodawcy coraz częściej przeciwdziałali strajkom, grożąc zamknięciem zakładów lub ich przeniesieniem.
Prawo do strajku zostało zagwarantowane w prawie międzynarodowym:
przez Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych (1967) w artykule 8, oraz przez Europejską Kartę Społeczną (1961) w artykule 6.
Międzynarodowa Organizacja Pracy w Konwencji Nr 105 z 25 czerwca 1957 zabrania pracy przymusowej jako kary za udział w strajku (art. 1 d)Dz. U. 1959 Nr 39 poz. 240, strony. Międzynarodowa Organizacja Pracy uznaje prawo do strajku za legalny środek obrony interesów pracowniczych, a jego podstawę prawną stanowią art. 3, 8 i 10 Konwencji Nr 87 z 9 lipca 1948Dz. U. 1958 Nr 29 poz. 125, stronyPrawo do strajku w świetle Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Zalecenie 92 MOP z 6 czerwca 1951 wzywając przedsiebiorców i pracowników do dobrowolnego pojednawstwa i rozjemstwa oraz powstrzymania w toku takiego postepowania od strajku i lokautu, zaznacza w zakończeniu: żadne postanowienie niniejszego Zalecenia nie będzie mogło być rozumiane jako ograniczające w jakikolwiek sposób prawo do strajkuZalecenie 92, przekład.