perkusistę Ala Fostera i przyszłą gwiazdę jazzu, młodego pianistę Chicka Coreę. Grupa z kilkoma zmianami personalnymi działała do 1969, nagrywając szereg płyt dla wytwórni Blue Note. U schyłku lat 60., wobec zmniejszającego się zainteresowania jazzem, został wziętym muzykiem sesyjnym, grającym pop, soul i bluesa. W latach 1969–1971 koncertował z Rayem Charlesem, a od 1971 do 1973 z brytyjskim bluesmanem Johnem Mayallem. Po przeprowadzce z Wschodniego Wybrzeża do Los Angeles grał w big-bandach Louie’ego Bellsona, Billa Holmana i Billa Berry’ego. W końcu lat 70. nagrał szereg płyt z muzyką różnorodną gatunkowo. Był głównym solistą w zespołach towarzyszących Tony’emu Bennettowi oraz Lenie Horne. Odbył dwa tournées w Japonii (drugie z Nancy Wilson w 1976). Nie zarzucił też hard bopu, występując od 1975 do 1978 z saksofonistą Haroldem Landem w zespole The Harold Land–Blue Mitchell Quintet. Jako muzyk niezależny aż do śmierci prowadził wielostronną działalność muzyczną.
Zmarł przedwcześnie w swoim domu, wskutek choroby nowotworowej.