W 1912 roku „Dianę” rozbrojono i dopiero po wybuchu I wojny światowej w lipcu 1914 roku uzbrojono ją tymczasowo w osiem armat kalibru 120 mm Canet L/45. Działa te strzelały pociskami o masie 20,47 kg na maksymalną odległość 9515 m. W październiku tego roku „Diana” została z powrotem uzbrojona w 10 armat kalibru 152 mm Canet L/45, zdjętych ze szkolnego okrętu artyleryjskiego , oraz cztery armaty kalibru 75 mm. Zimą 1914/1915 roku „Dianę” wyposażono w tory minowe na pokładzie i przystosowano do stawiania 126 min wz. 08.
Na przełomie wiosny i lata 1915 roku „Diana” została przezbrojona w 10 nowych długolufowych dział kalibru 130 mm L/55. Działa te miały odmienne od dotychczasowych głębokie skrzyniowe maski ochronne. Strzelały pociskami o masie 36,86 kg i ich kąt podniesienia lufy wynosił 20°, a donośność 15 364 m. Do dział tych stosowano także specjalne pociski nurkujące przeciw okrętom podwodnym, o masie 33,14 kg i zasięgu 3100 m. Szybkostrzelność wynosiła do 10 strzałów na minutę. Zapas amunicji wynosił 1500 nabojów rozdzielnego ładowania (po 150 na lufę). Dla zwiększenia kąta ostrzału działo rufowe przesunięto nieco w kierunku rufy, a dwa znajdujące się po jego bokach rozsunięto bardziej ku burtom, tworząc małe sponsony. Cztery zdjęte działa kalibru 152 mm zamontowano natomiast na „Aurorze”, podnosząc ich liczbę do 14.