Koszary Kościuszki w Baranowiczach – kompleks koszarowy znajdujący się na terenie garnizonu Baranowicze.
Charakterystyka Baranowickie koszary wzniesione zostały w 1896 dla potrzeb rosyjskiej 1 Brygady Kolejowej. W latach 1914–1915 zostały prowizorycznie rozbudowane i przystosowane do funkcjonowania w nich kwatery głównej Naczelnego Dowództwa armii rosyjskiej. Także w nich, z początkiem października 1916, Niemcy i Austriacy skoncentrowali wszystkie trzy brygady Legionów Polskich przed ich odjazdem na Mazowsze. Pojemność całych koszar oceniano na 1600 ludzi i 1800 koni.
Po podpisaniu traktatu ryskiego Baranowicze stały się miastem polskim, a carskie koszary przekazano Urzędowi Emigracyjnemu, podległemu Ministerstwu Pracy i Opieki Społecznej. Stały się one stacją zborną dla tysięcy uchodźców zza wschodniej granicy i ulegały permanentnej dewastacji. W kolejnych latach kompleks użytkowało Wojsko Polskie. Jako jedne z pierwszych przybyły tu pododdziały 78 pułku piechoty i 9 dywizjonu artylerii konnej. W grudniu 1923 do Baranowicz przyjechały szwadrony 26 pułku Ułanów Wielkopolskich i zajęły najbardziej oddalone od miasta, murowane, podłużne garażo-hangary kolejek wąskotorowych, usytuowane w rejonie obecnych ulic: Czurylina – Wojkawa – Rakasouskaha – Ubarewicza.