W 1948 zreorganizował swój zespół, pomniejszając go do sekstetu. Zaczął grać muzykę bliską rhythm’n’bluesowi. Stale występował w Savoy Ballroom w Harlemie. W latach 50. jego popularność znacznie zmalała. Niemniej w 1962, po 22. latach nieobecności, powrócił w charakterze solisty do orkiestry Ellingtona, pozostając w niej nawet po śmierci bandlidera w 1974. W tym czasie jednak jego gra solistyczna uległa uproszczeniu, straciła dawną, armstrongowską brawurę, choć nadal perfekcyjnie operował tłumikiem.
W ostatniej dekadzie życia bardzo ograniczył pracę. W 1975 otrzymał zaproszenie i wystąpił w przerwie meczu o Super Bowl. W 1978 zagrał swoje ostatnie solo na płycie wokalistki Teresy Brewer.
Zmarł wskutek choroby nerek w Long Island Jewish Hospital. Miał 74 lata. Został pochowany na nowojorskim cmentarzu Woodlawn. Zostawił po sobie żonę – Catherine (ur. 1913 – zm. 2000).
Wybrana dyskografia Jako lider i współlider 1957 Cootie & Rex – The Big Challenge (Jazztone) 1958 Cootie Williams in Hi-Fi (RCA Victor) 1959 Cootie Williams And Wini Brown – Around Midnight (Jaro) Cootie (Decca) Porgy & Bess Revisited – Stewart–Williams & Co. (Warner Bros.) 1960 Do Nothing till You Hear from...