Tytuł „z papierów po Glince” ma sugerować autentyczność opisywanych zdarzeń, wskazując jako narratora wspomnień jednego z dworzan księcia wojewody wileńskiego. Zabawna fabuła przedstawia historię sprytnego szlachcica, który zwiódł wszechwładnego magnata, co stanowi wykorzystanie popularnego motywu z podań ludowych o „chłopie, co oszukał diabła”. Pośrednio wyrażony krytycyzm zawarty jest we wnikliwie ukazanej obyczajowości ówczesnego życia dworskiego i szlachty litewskiej, z uwydatnieniem roli relacji klienckich na dawnych kresach Rzeczypospolitej.
Zarys fabuły thumb|Książę wojewoda Karol Radziwiłł „Panie Kochanku” (litografia Józefa Oziębłowskiego, 1843) Na radziwiłłowski dwór księcia w Nieświeżu przybywa drobny szlachcic Krzyski. Dziwacznie odziany, podejrzanego pochodzenia wędrowiec wkupuje się w łaski magnata ofiarowując mu butelkę wina pozostawionego przez biblijnego Noego. Podejrzliwie i niechętnie przyjęty jako natręt przez gościnnego i hojnego Radziwiłła, ostatecznie zyskuje miejsce i utrzymanie jako jeden z licznych rezydentów nieświeskiego dworu. W zamian bezustannie przypodchlebia się magnatowi, zabawiając go swoistym dowcipem i facecjami, dopóki nie staje się całkiem uciążliwy. Jednakże wszelkie próby pozbycia się przybłędy, włącznie z zamiarem ożenienia go z którąś z dworskich panien, okazują się bezskuteczne.