System składa się z trzech bezzałogowych statków powietrznych oraz naziemnego stanowiska kontroli lotu. Operatorzy mają do dyspozycji trzy zestawy kamer pracujących w paśmie światła widzialnego oraz dwa termowizyjne. Lot drona odbywa się z wykorzystaniem półautomatycznego systemu zdalnego sterowania lub w trybie automatycznym po wcześniej zaprogramowanej trasie z wykorzystaniem kamery telewizyjnej do wyszukiwania i identyfikacji w terenie punktów orientacyjnych. Operator ma możliwość przeprogramowania trasy przelotu i dostosowania jej do bieżących potrzeb. W przypadku utraty łączności z naziemnym stanowiskiem kontroli Furia automatycznie powraca do miejsca startu. Maszyna ma zainstalowany bezwładnościowy system nawigacyjny oraz system nawigacji satelitarnej (GPS, GLONASS, Galileo, Beidou, QZSS lub SBAS). Stanowisko naziemne dysponuje antenami umieszczonymi na maszcie o wysokości 6 metrów. Praca z dronem jest również możliwa podczas przemieszczania się samochodu ze stanowiskiem naziemnym.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — A1-CM Furia · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.