Strategie i przedstawiciele Przedstawiciele krytycy instytucji podważają dogmatyczne twierdzenia nt. galerii i muzeów sztuki oraz relacji między sztuką oraz instytucją. Krytyka instytucji jest nurtem niejednorodnym, obejmującym wiele strategii artystycznych i zagadnień. Autorytet instytucji Marcel Broodthaers negował autorytet instytucji i jej prawo do wartościowania sztuki. Strategią obraną przez tego artystę było utworzenie w 1968 roku własnego, fikcyjnego Muzeum Sztuki Współczesnej. Występując z pozycji dyrektora, przyznawał sobie prawa do wartościowania sztuki. Wykorzystał je by sparodiować instytucję oraz udowodnić bezzasadność jej autorytetu, wystawiając w swoim fikcyjnym muzeum eksponaty opatrzone hasłem To nie jest dzieło sztuki.
Utowarowienie sztuki Niektórzy artyści sprzeciwiali się utowarowieniu sztuki i poddaniu ich regułom kapitalizmu. W tym modelu, galerie sztuki kierują się wartością rynkową dzieła, która niekoniecznie jest tożsama z jego wartością artystyczną. Tym samym mogą blokować wystawienie tych prac, które nie osiągają wysokiej wartości rynkowej albo nie przypadły do gustu większości. Prowadzi to do dyktatu większości w obszarze gustu. Przeciwstawiając się kapitalizacji sztuki, artyści wykorzystali wywodzące się z dadaizmu ready-mades (por. Suszarka do butelek, Fontanna aut.