Powrócił do pracy w Dowództwie Lotnictwa jako kierownik wyszkolenia szkół i kursów. W 1937 r. otrzymał awans na stopień majora. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Warszawie i włączył się do działań obrony miasta. 23 września objął dowództwo nad Zespołem Lotniczym Obrony Warszawy. Był współinicjatorem sformowania Lotniczego Oddziału Szturmowego, został ranny w jednej z walk. 26 września został odznaczony Virtuti Militari. Po kapitulacji stolicy trafił do niewoli.
Na początku 1946 r. powrócił do Polski i rozpoczął pracę w PLL LOT jako szef nawigatorów. W 1950 r. odszedł ze składu personelu latającego i objął stanowisko referenta ds. współpracy z instytucjami międzynarodowymi lotnictwa cywilnego. Swoją wiedzę wykorzystał do pisania książek. W 1954 r. ukazała się książka jego współautorstwa "Organizacja ruchu samolotów cywilnych" a w 1955 r. "Astronawigacja lotnicza". Na fali stalinowskich czystek został w 1954 r. zwolniony z LOT-u i zajął się pracą chałupniczą. Zmarł 10 lipca 1967 r.