W chwili „zaśnięcia” (dormition) Maryja została mocą Bożą zabrana z ciałem i duszą do nieba, aby w ten sposób wypełnić prorocze słowa Pieśni nad pieśniami: Pociągnij mnie za sobą, pobiegnijmy już teraz razem. Wprowadź mnie, królu, do swoich komnat (Pnp 1,4). Podobno kiedy wznosiła się do nieba, spod jej stóp sypały się na grób i głowy apostołów płatki kwiatów. Bóg dał znać, że jej odejście było tak naprawdę nowymi narodzinami. A wraz z nimi objawiła się – duchowa płodność.
Wcześniej podobne wniebowzięcia zdarzyły się, zgodnie z przekazem biblijnym, w przypadku Eliasza i Henocha, który znikł, bo zabrał go Bóg (Rdz 5,24). Podstawy dla wniebowzięcia Maryi są jednak znacząco odmienne.
Wniebowzięcie w głównych wyznaniach chrześcijańskich Kościół rzymskokatolicki Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest przedmiotem dogmatu Kościoła katolickiego, ogłoszonego przez papieża Piusa XII 1 listopada 1950 r. w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg). Dogmat ten stwierdza, że po zakończeniu swojego ziemskiego życia Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały. Definicja dogmatyczna nie rozstrzyga jednak kwestii samej jej śmierci. Tu teologowie dzielą się na uznających jej ziemską śmierć (tzw. mortaliści) oraz ich przeciwników (tzw. immortaliści).