skóra bardzo przypominała skórę lamparta perskiego i lamparta azjatyckiego, ale jej kolor różnił się od koloru lamparta hinduskiego (P. p. fusca). Zostało ono podporządkowane P. p. saxicolor na podstawie molekularnej analizy genetycznej w 1996 roku.
W XIX i XX wieku lampart anatolijski był uważany za odrębny podgatunek lamparta występujący tylko w zachodniej Turcji. Okazy lamparta znajdujące się w zbiorach muzeów zoologicznych nie różnią się znacząco wielkością i kształtem czaszek. Dlatego nazwy podgatunkowe tulliana, ciscaucasica i saxicolor są obecnie uważane za synonimy.
Uważa się, że rzeka Indus stanowi topograficzną barierę utrudniającą rozprzestrzenianie się tego podgatunku. Analiza próbek lampartów z Afganistanu wykazała, że były to P. p. saxicolor, ale łączy się z lampartem hinduskim. Analiza genetyczna 49 próbek skóry lamparta zebranych w regionach Azad Dżammu i Kaszmir i Galyat w północnym Pakistanie potwierdziła tę intergradację;