Riefenstahl kontynuowała karierę po wojnie. Dokończyła film „Niziny”, który miał premierę w 1954 r. w Stuttgarcie i był w dystrybucji w Niemczech, Austrii i USA, pokazywano go także na Festiwalu Filmowym w Cannes. Próby realizacji innych filmów fabularnych po wojnie (m.in. Czerwone diabły) spotykały się z oporem, protestami i ostrą krytyką – dlatego też nie udało jej się zebrać funduszy na sfinansowanie swoich filmów. Z tych powodów postanowiła zająć się fotografią i filmami etnograficznymi oraz przyrodniczymi. Dla gazety The Sunday Times fotografowała Igrzyska Olimpijskie w 1972 roku. Zainteresowała się mieszkańcami Gór Nuba w Sudanie (na kontynent afrykański przyjechała celem stworzenia filmu o handlu niewolnikami, który również nie doczekał się realizacji) i w 1974 oraz 1976 opublikowała poświęcone im albumy fotograficzne oraz filmy. W późnych latach 70. Riefenstahl skłamała na temat swojego wieku, aby zdobyć uprawnienia płetwonurka i rozpocząć karierę w fotografii podwodnej. W 2000 r. przeżyła wypadek helikoptera w Sudanie.