Od 1917 roku, po ranieniu odłamkiem pocisku artyleryjskiego dalszą służbę pełnił w Finlandii, a także w eskadrze murmańskiej.
Pod koniec 1919 roku zgłosił się do Wojska Polskiego i otrzymał przydział na zastępcę komendanta Portu Wojennego Modlin. W 1920 roku sformował, jako dowódca III Batalion Morski, z którym wyruszył na front wojny polsko-bolszewickiej. Batalion nie wziął udziału w walkach i powrócił do Torunia, gdzie nastąpiło jego rozformowanie. Od 1921 do 1922 roku był dyrektorem nauk I Tymczasowych Kursów Instruktorskich dla Oficerów, a następnie pływał z podchorążymi jako dowódca ORP „Generał Haller”. W 1924 roku został dowódcą ORP „Komendant Piłsudski”, a dwa lata później dowódcą ORP „Mazur”. Z dniem 20 listopada 1926 roku przeniesiony na własną prośbę w stan spoczynku na okres 6 miesięcyDziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 53 z 16.12.1926 r.. Pływał jako starszy oficer na s/s „Wilno”. Z dniem 20.06.1927 roku został powołany ze stanu nieczynnego na stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu Artylerii i UzbrojeniaDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 16 z 11.06.1927. Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie.