9–10..
Rodzaje honeypotów Honeypoty klasyfikuje się według dwóch niezależnych kryteriów: rodzaju atakowanego zasobu oraz poziomu interakcji z atakującym.
Honeypoty serwerowe udostępniają usługi sieciowe, np. SSH, i biernie czekają na połączenia. Wykrywają przede wszystkim skanujące sieć robaki i boty, ale także ręczne próby włamań. Uważa się je za „klasyczny” typ honeypotów. Honeypoty klienckie () działają odwrotnie: same łączą się z serwerami, najczęściej jako przeglądarka internetowa odwiedzająca strony, i wykrywają ataki na aplikacje klienckieENISA 2012, s. 18..
Ze względu na poziom interakcji wyróżnia się honeypotyENISA 2012, s. 18–19.: niskiej interakcji – emulują usługi lub aplikacje (np. usługę SSH rejestrującą próby logowania), więc ich możliwości są ograniczone w porównaniu z prawdziwymi zasobami, wysokiej interakcji – udostępniają prawdziwy system operacyjny i prawdziwe usługi lub aplikacje (często uruchomione w środowisku wirtualnym), dzięki czemu atakujący może wejść z nimi w niemal nieograniczoną interakcję. Honeypoty niskiej interakcji są łatwiejsze we wdrożeniu i utrzymaniu, a ryzyko ich przejęcia jest mniejsze, ale łatwiej je rozpoznać i nie wykrywają ataków na nieznane wcześniej podatności.