W roku akademickim 1924/1925, 1934/1935 i 1938/1939 pełnił funkcję dziekana Wydziału Leśnego, a w latach 1935–1938 prorektora SGGW. Od 1918 był współpracownikiem Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademii Umiejętności.
W pracy naukowej zajmował się głównie badaniami fitogeograficznymi w Górach Świętokrzyskich i na ziemi sandomierskiej. Badał rozmieszczenie i stosunki ekologiczne roślin stepowych. Zajmował się także ochroną przyrody. Był członkiem Państwowej Rady Ochrony Przyrody.
Zginął trafiony odłamkiem granatu podczas powstania warszawskiego na Mokotowie. 25 września poległ jego syn, Kazimierz, podchorąży pułku AK Baszta.
Po 1945 został ekshumowany i pochowany na cmentarzu w rodzinnych Smardzewicach.
Wybrane publikacje naukowe Wpływ soli glinowych i manganowych na okres spoczynku u roślin drzewiastych (1914) Zrzeszenia roślin na porębach Łysicy (1914) O zbiorowiskach roślinnych, godnych ochrony w Sandomierskiem i Opatowskiem (1922) Les associations steppiques sur le plateau de la Petite Pologne et leur succesions (1925) Rezerwat jodłowy w Mieni pod Mińskiem Mazowieckim (1930) Badania fitosocjologiczne w Górach Świętokrzyskich (1933–1934) Kilka uwag o występowaniu i pochodzeniu roślinności stepowej nad dolną Wisłą (1934) Dynamika zespołów leśnych w regionje łysogórskim (1935)
Przypisy