Jest wewnętrznie zróżnicowana – w jej obrębie wyróżnia się normę potoczną ogólną, normę potoczną regionalną oraz normę profesjonalną (dotyczącą kontaktów sformalizowanych).
Słowacki językoznawca Juraj Dolník wyróżnia dwa typy normy językowej: Norma idealna – schemat standaryzacji o mocy regulacyjnej, który odpowiada idealizowanemu wyobrażeniu na temat realizacji systemu językowego i jego uzusu. Opiera się na tendencji do ściśle logicznego pojmowania systemu językowego i restryktywnym podejściu do różnorodności w zakresie użycia języka, w sposób nieprzewidujący odstępstw i wariantów. O jej kształcie decyduje nie ogół społeczeństwa, lecz wyłącznie osoby uważane za kulturalnych użytkowników języka. Wiąże się z autorytatywnością i nietolerancją; Norma realna – schemat standaryzacji o mocy regulacyjnej, który odpowiada realnemu wyobrażeniu na temat realizacji systemu językowego i jego uzusu. Opiera się na naturalno-logicznym pojmowaniu systemu językowego i akceptowaniu realnej różnorodności praktyki językowej. Wiąże się z demokratycznością i tolerancją;