bywa bowiem, że dopuszcza więcej niż jedną formę danego wyrazu. O normie językowej można mówić także w przypadku dialektów, ale wówczas zbliża się ona do pojęcia uzusu językowego.
Koncepcja normy bywa również pojmowana w sposób węższy i ściślej kojarzona ze standaryzacją języka, zwłaszcza na gruncie podejścia preskryptywnego (wówczas nie bierze się pod uwagę norm dialektów i innych odmian niestandardowych). Normę językową sensu stricto wiąże się lub utożsamia z zasadami języka standardowego (literackiego). W skład wąsko rozumianej normy językowej wchodzą środki aprobowane przez ogół użytkowników języka, a przede wszystkim przez warstwy wykształcone. W odróżnieniu od uzusu norma ma charakter bardziej stały i wykazuje ograniczoną wariantywność; nie obejmuje ona ponadto obiegowych elementów, które nie zyskały pełnej akceptacji społecznej. Norma języka standardowego jest utrwalana za pomocą autorytatywnej kodyfikacji. Cechuje się wielostronnym zróżnicowaniem funkcjonalno-stylistycznym, a w wymiarze historycznym podlega zmianom i wahaniom, związanym z rozwojem języka.