Mimo że obie ścieżki zazwyczaj postępują równolegle (również w zależności od domen komunikacyjnych), w przypadku społeczeństw postmodernistycznych, które kładą nacisk na pluralizm i różnorodność, bardziej obiecujący wydaje się akcent na postawę drugą.
W amerykańskiej i zachodnioeuropejskiej tradycji lingwistycznej pojęcie „kultury języka” nie jest stosowane; pojawia się ono głównie w językoznawstwie krajów Europy Wschodniej, które w drugiej połowie XX w. znajdowały się pod wpływem lingwistyki radzieckiej. W literaturze anglojęzycznej terminy culture of language i language culture są nieużywane (czasami jako ekwiwalentu używa się language cultivation).
Historia pojęcia Termin „kultura języka” został zaproponowany przez rosyjskiego językoznawcę Grigorija Winokura w 1924. Później został przejęty przez przedstawicieli Praskiego Koła Lingwistycznego, którzy zaczęli popularyzować tę koncepcję na łamach swoich prac. Fundamentalne teksty ich programu zostały zamieszczone w wydaniu książkowym (1932). Inicjatywy normatywistyczne szkoły praskiej stanowiły odpowiedź na skrajny puryzm przedstawicieli czasopisma „Naše řeč”.