50 piłkarzy, najbardziej bramkostrzelnym zawodnikiem Tura od momentu powstania klubu do czasów wojny był Saturnin Kinkel zdobywca 40 bramek oraz Marian Rutkowski, który zdobył bramek 24.
Do końca II wojny klub nie brał udziału w państwowych rozgrywkach ligowych, w związku z brakiem profesjonalnego, ogrodzonego boiska i środków finansowych. Rozwój piłki nożnej w Turku przerwał wybuch II wojny światowej. W wyniku wojny wielu działaczy i zawodników Tura zginęło na polach bitew oraz w obozach koncentracyjnych. Byli to między innymi: Wacław Ścibior, Czesław Zieliński, Roman Cyrulewski, Stefan Izert, Rafał Kałowski i Roman Szeffel.
Lata 1945–1957 Po zakończeniu wojny, latem 1945 roku, reaktywowano działalność Tureckiego Klubu Sportowego Tur. Jego pierwszym powojennym prezesem został przedwojenny zawodnik, uczestnik pierwszego meczu z 1921 roku, starosta Tadeusz Kruszyński. Warto nadmienić, iż w roku 1942, niemieccy okupanci, głównie rękoma polskich i żydowskich robotników wybudowali boiska sportowe wraz z bieżnią, znajdujące się przy Szkole Podstawowej nr. 1 w Turku (przy dzisiejszej ulicy 3 Maja).