Został też odznaczony Krzyżem Żelaznym II (31 sierpnia 1943) i I klasy (26 września 1943).
30 listopada 1943 jednostka Schaefera powróciła na front wschodni, bazując w Kalinowce, następnie od stycznia 1944 w Zamościu. Jego jednostka 5./KG51 została przemianowana na 8./KG3, wchodząc teraz w skład III/KG3. Schaefer był wówczas oficerem operacyjnym dywizjonu III/KG3, w dalszym ciągu uczestnicząc w misjach bojowych przeciw nacierającym wojskom Armii Czerwonej. Załoga jego samolotu zniszczyła m.in. most na Dniestrze i zestrzeliła trzy samoloty radzieckie. 30 marca 1944 jego samolot został uszkodzony przez ogień przeciwlotniczy i lądował przymusowo koło Brodów, jednak załoga zdołała powrócić na teren niemiecki.
6 kwietnia 1944 podczas ataku bombowego z małej wysokości w rejonie Brodów, samolot Schaefera został ostrzelany z broni maszynowej i Schaefer został poważnie raniony w brzuch fragmentami pistoletu, który miał przy pasie, a który został rozbity radzieckim pociskiem. Mimo to, zdołał doprowadzić samolot z załogą na lotnisko w Zamościu i wylądować. 8 kwietnia ranny Schaefer został w szpitalu odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego, jako prawdopodobnie najmłodszy jego kawaler w Luftwaffe (z datą nadania 7 kwietnia).