Latem 1973 trzecia seria prototypów przeszła badania państwowe i została zaakceptowana do produkcji (oceniano, że ostatni z ośmiu prototypów bardziej odróżniał się od pierwszego, niż pierwszy od GAZ-13).
Produkcję samochodu uruchomiono dopiero w 1977 roku, produkując około 100 rocznie. Do 1981 roku była przy tym także produkowana stara Czajka GAZ-13. Cechą charakterystyczną systemu radzieckiego było, że luksusowe samochody, jak Czajka, były dostępne wyłącznie jako samochody służbowe dla funkcjonariuszy państwowych lub działaczy partyjnych, a przydział odpowiedniego samochodu zależał od rangi użytkownika, zgodnie z „tabelą rang”. W związku z tym, że nowy samochód był większy i bardziej prestiżowy, przysługiwał on tylko części dotychczasowych użytkowników Czajek, stojących wyżej w komunistycznej lub państwowej nomenklaturze, a część musiała „przesiąść się” na mniej prestiżowe Wołgi GAZ-24GAZ-14 „Czajka”, „Awtolegiendy SSSR” Nr 52, s. 6. (powtórzyła się przy tym podobna sytuacja, jak po zastąpieniu GAZ-12 ZIM przez większe GAZ-13). Sytuację poprawił import „pośredniej” Tatry 613, a następnie wprowadzenie nowej Wołgi GAZ-3102Tatra 613, „Awtolegiendy SSSR i socstran” Nr 160, DeAgostini 2015, ISSN 2071-095X (ros.), s. 11.GAZ-3102 „Wołga”, „Awtolegiendy SSSR” Nr 35, Moskwa: DeAgostini, 2010, ISSN 2071-095X (ros.), s.