Dodatkowe opcje PPP Protokół sterowania łączem (, ) jest integralną częścią PPP zdefiniowaną w RFC i zawiera wykrywanie zapętlonych połączeń. Opiera się to na wykorzystywaniu liczby magicznej (ang. ). Każdy z uczestników komunikacji wysyła komunikaty LCP zawierające różniące się liczby. Jeżeli pojawi się połączenie zapętlone, to odbiornik dostanie wysłaną przez siebie wartość. W ten sposób może to wykryć. Częścią specyfikacji PPP jest również protokół Internet Protocol Control Protocol (), który pozwala na automatyczne określenie adresów IP lokalnego komputera oraz zdalnej maszyny. Dodatkowo często wykorzystuje się DHCP do przekazywania adresu IP serwera DNS.
Format ramek PPP NazwaIlość bajtówOpisFlaga1oznacza początek lub koniec ramkiAdres1adres rozgłoszeniowyKontrola1bajt kontrolnyProtokół2określa protokół w polu danychDanezmienna (od 0)zawiera datagram2 (rzadziej 4)suma kontrolna, kontrola błędów
RFC Protokół PPP został opisany przez IETF w specyfikacji .
opisuje protokół Challenge Handshake Authentication Protocol (CHAP) stosowany przez dostawców Internetu w połączeniach wdzwanianych.
definiuje PPPoE, czyli wersję PPP, gdzie połączenie między modemem DSL lub ADSL i komputerem jest realizowane poprzez Ethernet.
Implementacje PPP W Linuksie i innych Uniksach obsługa protokołu PPP jest możliwa dzięki demonowi pppd.
Zobacz też COBS
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Protokoły warstwy dostępu do sieci