Po maturze uzyskanej w 1934 r. w Toruniu rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Poznańskim. Uczęszczał na seminaria profesorów: Kazimierza Chodynickiego, Adama Skałkowskiego i Andrzeja Wojtkowskiego. Pod kierunkiem tego ostatniego napisał pracę magisterską na temat „Działalność Władysława Bentkowskiego w latach 1848–1863” i w dniu 28 czerwca 1938 uzyskał stopień magistra filozofii.
Za namową jednego z profesorów podjął naukę języka węgierskiego i zainteresował się historią stosunków polsko-węgierskich. Utworzył studenckie Koło Przyjaciół Węgier. W sierpniu 1936 r. po raz pierwszy pojechał na Węgry, by wziąć udział w kursach letnich kultury i języka węgierskiego.
Po ukończeniu studiów, dzięki pomocy dyrektora Instytutu Węgierskiego w Warszawie Adorjána Divékyego oraz doskonałej znajomości języka, uzyskał stypendium rządu węgierskiego i w październiku 1938 wyjechał na dalsze studia do Budapesztu. Zamieszkał w elitarnym . Pod kierunkiem prof. Imre Lukinicha zbierał materiały archiwalne dotyczące stosunków polsko-węgierskich w okresie Wiosny Ludów i powstania styczniowego.