Przed przystąpieniem Japonii do II wojny światowej, we wrześniu 1941 został dowódcą 3 Dywizjonu Pancerników, w skład którego wchodziły 4 szybkie pancerniki typu Kongo. Wraz z nimi brał udział w akcjach lotniskowców wiceadmirała Nagumo, jako ich osłona, m.in. w ataku na Pearl Harbor i rajdzie na Ocean Indyjski. 14 lipca 1942, po bitwie pod Midway, objął dowództwo nowo utworzonej 8 Floty, która brała następnie udział m.in. w walkach na wodach Guadalcanal i bitwie na Morzu Bismarcka. Ponadto dowodził zespołem krążowników w nocnej bitwie koło wyspy Savo 9 sierpnia 1942, zakończonej błyskotliwym zatopieniem czterech alianckich krążowników bez strat własnych. W kwietniu 1943 po stracie konwoju z wojskiem zmierzającego do Lae na Nowej Gwinei został wycofany na mało istotne stanowisko komendanta Szkoły Nawigacji Morskiej, lecz we wrześniu 1943 powrócił do służby bojowej na stanowisku dowódcy 2 Floty Południowej, a od czerwca 1944 – Floty Obszaru Południowo-Zachodniego na Filipinach i 13 Floty Lotniczej. Po bitwie o Leyte, 1 listopada 1944 został odwołany do Japonii i odsunięty od czynnej służby.