Po śmierci ojca z całą rodziną przeniosła się do Warszawy, gdzie poświęciła się pracy społecznej – objęła kierownictwo domu noclegowego na Pradze, troszcząc się o zabezpieczenie materialne ludzi bezdomnych i o ich odnowę moralną.
W czasie jedenastoletniego pobytu w Warszawie zabiegała o rozwój swego życia wewnętrznego pod kierunkiem o. Honorata Koźmińskiego i za jego sugestią w 1903 r. udała się na Białoruś, do Mohylewa nad Dnieprem. Tam w 1905 r. założyła Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, którego celem jest wspomaganie dzieła zjednoczenia chrześcijan i umacnianie katolików w wierze.
W 1907 r. matka Bolesława ze wspólnotą przeniosła się do Petersburga, gdzie rozwinęła działalność oświatowo-wychowawczą. Troską otaczała młodzież, by uchronić ją przed utratą wiary i polskości. W 1913 r. poszerzyła działalność zgromadzenia na Finlandię, zakładając internat dla młodzieży żeńskiej w Wyborgu. Trudna sytuacja zgromadzenia po rewolucji październikowej w 1917 r. zmusiła Bolesławę do opuszczenia w 1921 r. Petersburga i powrotu do Polski. Po kilkumiesięcznym kierowaniu pracą sióstr na Wołyniu założyła w 1922 r. dom w Chełmnie na Pomorzu.